Garbantzua

Hiru garbantzu mota nagusi daude, kokapen geografikoaren arabera ezberdinak direnak.

Mediterraneo aldean eta Eurasian txikiagoak dira eta kolore aldakorrekoak. Gehien lantzen direnak deshi deritzona da, tamaina txikikoa, forma angeluarrekin eta hori edo beltz kolorearekin; Kabul edo kabuli, tamaina ertainetik handira, testura zimurtua eta kolore argikoa; eta gulabi, tamaina txiki, leun, borobildu eta kolore argikoa.

Gure herrialdean bost barietate garrantzitsu bereizten dira:

• Gaztelania

  Asko kontsumitzen da. Tamaina ertaina edo handia, forma esferikoa, kolore horixka eta moko kurbatu bereizgarria.

• Zuri esnetsua

  Barietaterik preziatuena da. Batez ere Extremaduran eta Andaluzian landatzen da. Lodia eta luzanga da, oso ildo markatuak ditu eta zuri-horixka da.

• Andaluziako zainekoa

  Handia da, lodia eta luzanga, eta zapore nabarmena du. Granadan landatzen da batez ere, eta han ere erraza da gaztelaniaren hibridazio bidez lortutako espezie bat aurkitzea: chamad garbantzua.

• Pedrosillano

  Tamaina txikikoa, biribila eta azal leuna du, eta Andaluzian, Gaztela eta Leonen eta Gaztela-Mantxan landatzen da.

• Makrocarpuma

  Tamaina ertain-handikoa. Mota horretakoa da Fuentesaúcoko garbantzua, Adierazpen Geografiko Babestuaz (AGB) gozatzen duena bere kalitatea bermatzen du, eta sari ugari jaso ditu. Gaztela eta Leonen tradizio eta ospe handiena duen lekaduna da. Forma obalatua dute, moko kurbatu eta nabarmena, krema-kolore motelekoa, hori, zuri eta marroi nahasketa, eta azala zimurtasun ertainekoa eta orbanik gabea dute.