Guisante

As vainas deben manterse enteiras, sas, limpas e desprovistas de humidade exterior e cheiro ou sabor estraños. Os grans deben estar ben formados.

Existen dúas categorías comerciais para os guisantes. A categoría I é a de maior calidade. As vainas deben estar frescas, turgentes e cheas, con polo menos cinco grans no seu interior; e os grans deben estar ben formados, tenros, zumentos e firmes (prensados entre os dous dedos pódense esmagar sen dividirse). Non deben ser harinosos. Na categoría II permítense algúns defectos, como que as vainas teñan algún lixeiro defecto de coloración, ou que os grans estean máis maduros (pero non excesivamente) e menos pintorlados.

Os guisantes frescos consérvanse na neveira un tres días, e pódense conxelar alargando durante meses a súa conservación.

Si están envasados, os envases presentaranse limpos, en perfectas condicións hixiénico sanitarias e carecerán de follas, talos e calquera produto estraño. O contido de cada envase debe ser homoxéneo e conter só guisantes do mesma orixe, variedade e calidade.

Son moi comúns os guisantes conxelados que manteñen practicamente inalteradas as súas calidades nutritivas, xa que os grans se someten a conxelación ao pouco tempo (dúas horas e media) de ser colleitados. A cocción, partindo do estado conxelado, require só de tres minutos en auga fervendo.

Os guisantes secos comercialízanse tamén pelados e partidos, envasados ou a granel. Débense elixir os que estean limpos e de tamaño uniforme para podelos cociñar ao mesmo tempo. Consérvanse durante meses se se manteñen nun lugar seco, protexido da humidade e da luz directa. Convén almacenalos en recipientes herméticos e secos. Tamén admiten a conxelación.