Os legumes / Coñezamos os legumes ou leguminosas

Legumes secos

Consérvanse longo tempo nun lugar limpo, seco e protexido da luz directa e da humidade, aínda que convén consumilas antes do ano tras a súa colleita.

• Tamaño: As sementes grosas evidencian boa calidade, non deben estar mermadas nin ocas.
• Aspecto: Relucentes e de cor brillante. Evitar as engurradas, partidas, astilladas ou ocas, pois son signos de que son vellas.
• Envase: O envase translúcido, de plástico ou vidro permite comprobar o estado dos grans e a cantidade dispoñible. Debe estar en perfecto estado.
• Conservas: As latas de conservas avisan si o produto está en mal estado. Si un dos dous fondos está lixeiramente cóncavo (inclinado cara ao interior), pódese consumir. Si un ou ambos os fondos están bombeados e non retornan á súa posición apertándoos, a lata débese refugar. Estas deformacións atenden a un exceso de enchido, un fondo mal adaptado, alteracións microbianas, golpes, etc.

Legumes verdes

Este alimento de tempada consérvase fresco entre 3 e 5 días na neveira, polo que é moi importante facer unha boa elección. Os legumes verdes deben venderse enteiras, sas, limpas, sen humidade, cheiros, cores ou sabores estraños.

Cor: Unha intensa cor verde vivo indica a súa recente recolección.

Aspecto: Envoltura de aspecto terso, firme e crujiente ao crebarse.

Etiquetaxe

Etiquetaxe de legumes verdes e secos

Todos os legumes, verdes frescas e secas, de venda a granel deben ir acompañadas obrigatoriamente dunha etiqueta na que aparezan en letra visible e lexible as seguintes indicacións:

• Denominación do produto.
• Nome da variedade, en caso de esixilo a norma.
• Orixe do produto.
• Categoría comercial: extra, primeira e segunda, atendendo a diversos parámetros (tamaño, forma, coloración, ausencia de defectos, uniformidade das pezas, etc.).
• Calibre. Só están calibradas as fabas de categoría extra ou primeira. Refírese ao tamaño. O criterio que se usa é o número de grans que entran en 100 gramos.
• Identificación da empresa co nome, razón social ou denominación do envasador ou importador e domicilio.
• Número de rexistro sanitario (RSI) e número de rexistro de Industrias Agrarias e Alimentarias.
• Data de envasado: en produtos envasados polo propio establecemento.

A etiquetaxe dos envases debe incluír ademais a seguinte información:

• Nome común do legume e forma ou estilo; si son sementes enteiras ou partidas.
• Peso neto e peso escurrido (sen o líquido de goberno se é conserva).
• Composición do líquido de goberno.
• Lista de ingredientes. En orde decrecente ao seu peso no produto, e inclúe especias e aditivos se os levase.
• Volume do contido do envase. En mililitros ou en gramos, diferenciando o peso neto e o peso escurrido si trátase de conservas.
• O número de lote e código de barras serven para coñecer a orixe e o camiño seguido polo legume desde a súa produción.
• Modo de preparación, si fose preciso.
• Modo de conservación.
• Data de consumo preferente. Indica até cando o produto se atopa en condicións óptimas de uso.
• Nalgunhas etiquetaxes aparece unha táboa co valor nutricional do contido respecto de 100 g (é optativo).

Consérvalas poden conter un símbolo: “o punto verde”. Representa que a empresa envasadora forma parte dun sistema de xestión de residuos para o seu correcto tratamento medioambiental (Lei 11/97, do 24 de abril, de envases e residuos de envases).

Etiquetaxe de produtos transxénicos

A partir do 19 de abril de 2004, a Unión Europea obriga aos fabricantes a detallar nas etiquetas dos alimentos se conteñen organismos modificados xeneticamente (OMG) (Regulamentos 1829/2003 e 1830/2003 de 22 de setembro de 2003). En España como en toda a UE, os únicos produtos transxénicos autorizados até a data son a soia e o millo. A normativa marca que nas etiquetas dos produtos que leven algún destes dous compoñentes transxénicos conste a lenda: “producido ou fabricado a partir de soia/millo xeneticamente modificado”, si a cantidade de soia ou millo transxénico supera o 0,9% (cada un dos ingredientes individualmente). Este limiar permítese para cubrir as posibles contaminacións accidentais en orixe (mestura de grans, trazas…).

Alérgenos na etiqueta

En novembro de 2005 entrou en vigor a Directiva 2003/89/CE, relativa a ingredientes e etiquetaxe de alérgenos, que obriga aos fabricantes a mencionar expresamente na etiqueta a presenza de posibles alérgenos empregados como ingredientes dos produtos, independentemente da cantidade empregada. Entre devanditos alérgenos inclúense a soia e os cacahuetes, e os seus derivados.