Garavanzo

O garavanzo (Cicer arietinum) pertence á especie Cicerae e ao xénero Cicer das leguminosas, pero esta variante é a única que posúe valor económico. A vaina ten no seu interior unha ou dúas sementes de forma ovoide: os garavanzos.

A planta se domesticó na zona do fértil Oriente Medio. Os primeiros achados arqueolóxicos datan aproximadamente do ano 5450 a.C., e descubríronse en Hacillar, Turquía. Tamén aparecen restos en xacementos da Idade de Bronce en Jericó (3200 a.C.).

O país que actualmente dedica máis hectáreas a esta semente é India (xunto con Paquistán sustentan o 90% da produción mundial), onde se ten constancia do seu uso desde o segundo milenio antes de Cristo. Desde lndia a especie estendeuse cara a outras zonas do continente asiático e europeo. Conquistadores españois e portugueses levaron o garavanzo ao Novo Mundo e desde alí viaxou a Australia e Canadá, dous dos principais países produtores a nivel mundial na actualidade. Os garavanzos representan tamén un cultivo importante en Turquía, Irán e México.

En España, desde a campaña 1999/2000, o garavanzo é a terceira leguminosa gran no que se refire a superficie cultivada, despois das vezas e yeros (destinadas á alimentación animal).

Grazas á axuda específica da Unión Europea para este tipo de semente –Regulamento (CE) núm. 1577/96 do Consello de 30 de xuño de 1996 polo que se establece unha medida específica en favor de determinadas leguminosas de gran- no ano 2001 producíronse 50.300 toneladas métricas™ de garavanzo.

Esta cifra sitúa a España como o sétimo país produtor a nivel mundial. Andalucía co 36% da produción total, Estremadura co 31% e Castela-A Mancha co 20%, son as comunidades que máis hectáreas do territorio nacional dedican ao seu cultivo