Kakahuetea

Kakahuetea aperitiboan bakarrik erabiltzen da, hainbat modutan: oskolarekin edo gabe, txigortuak edo frijituak eta gazituak edo gazitu gabeak, baita eztiz estaliak ere. Gozokiak, pastelak, gailetak, kakahuete-ogiak eta turroiak ale osoekin edo ezti eta azukrearekin nahastutako zatiekin egiteko erabiltzen diren ale zatituak saltzen dira.

Jateko aukerarik osasungarriena kakahuete oskoldunak aukeratzea da, zuritu egin behar direnak. Zurituta eta frijituta daudenak jatorri ezezaguneko olioetan frijitzen dira; beraz, kakahuetearen gantz-profil osasungarriak behera egin dezake, gantz saturatu ugari dituzten koko edo palmondo olioak frijitzeko erabiltzen badira.

Beste herrialde batzuetan, gurina edo kakahuete-gurina eta olioa hartzeko ohitura dute, baita kakahuete-irina ere. Saharaz hegoaldeko Afrikako herrialdeetan, Indian eta Asiako hego-ekialdean, produktu horiek dira eguneroko dietaren energia-, koipe- eta proteina-iturri nagusietako bat. Haiekin saltsak eta zopak egiten dituzte. Gurina oso erabilia da platerei zaporea emateko, eta, oro har, oso oinarrizkoak izaten dira bai elaborazioan, bai osagaietan (arroza, patata eta barazkiak, oilaskoa edo arraina). AEBetan, Kanadan eta Australian, mani-gantza txigortuak igurzteko erabiltzen da, eta beste hainbat prestakin egiteko osagai gisa, hemen gurina erabiltzen dugun bezala.

Kakahuete-pasta hartzituak (proteinatan oso kontzentratua, %40raino) gurinak baino testura ohikoagoa du. Herrialde tropikaletan erabiltzen da arroz- edo arto-irinarekin nahasteko, tokian tokiko ohituren arabera, proteina-kalitatea indartzeko. Erraz digeritzen delako, zapore ona duelako eta nutrizio-ahalmena duelako da ezaguna.